Waarom voelt zelfheling zo...buitenaards?

Zelfheling klinkt mooi. Maar voor veel mensen voelt het als een berg. Waarom? Omdat het niet gaat over “doen”, maar over “zijn”. En dat is precies wat we verleerd zijn. We leven in een wereld die ons leert om te fixen, te presteren, te vermijden. Maar heling vraagt om vertragen. Om voelen. Om verantwoordelijkheid nemen voor wat er in ons leeft. En dat is spannend. Want het betekent dat we onszelf écht moeten ontmoeten.

Zelfheling raakt aan iets fundamenteels: het vraagt om eerlijkheid, verantwoordelijkheid en vertraging—drie dingen die in onze snelle, prestatiegerichte wereld vaak onder druk staan.

Hier zijn een paar redenen waarom zelfheling voor veel mensen zo moeilijk ligt:

1. We zijn geconditioneerd om externe oplossingen te zoeken

Van jongs af aan leren we dat pijn moet worden “opgelost”: met pillen, advies, afleiding. Zelfheling vraagt het tegenovergestelde—naar binnen keren, voelen, doorleven. Dat is ongemakkelijk en vaak onbekend terrein.

2. Het kost tijd en aandacht

Zelfheling is geen quick fix. Het is een proces dat geduld vraagt, herhaling, en soms het toelaten van chaos voordat er helderheid komt. In een wereld die snelheid beloont, voelt dat als een luxe die we onszelf niet gunnen.

3. Schuld, schaamte en zelftwijfel

Veel mensen dragen overtuigingen mee als “Ik ben niet goed genoeg” of “Ik verdien geen rust.” Die innerlijke stemmen saboteren het helingsproces. Zelfheling vraagt om zelfliefde—en dat is voor velen het moeilijkste stuk.

4. Trauma blokkeert toegang tot het lichaam

Bij diepe trauma’s is het zenuwstelsel vaak in overlevingsmodus. Dat maakt het lastig om te voelen, te reflecteren of te reguleren. Zelfheling begint bij veiligheid, en die ontbreekt soms intern.

5. We herhalen wat vertrouwd is, zelfs als het pijn doet

Patronen die ooit bescherming boden (zoals pleasen, vermijden, controleren) worden hardnekkige gewoontes. Zelfheling vraagt om het loslaten van die oude strategieën—en dat voelt als sterven voor het ego.

Veel mensen blokkeren op zelfheling omdat ze denken dat ze het niet kunnen. Of niet waard zijn. Of dat het te veel pijn zal doen. En ja—soms doet het pijn. Maar dat is geen falen. Dat is een teken dat je leeft. Dat je voelt. Dat je durft. Dat je op weg bent. Het is de enige manier om écht te helen.

Zelfheling vraagt geen perfectie. Het vraagt aanwezigheid. En soms een beetje hulp. Een tool. Een vraag. Een spiegel. Zodat je niet alleen hoeft te zoeken. Zodat je mag ontdekken dat heling niet iets is wat je “doet”—maar iets wat je toelaat.

Je bent niet kapot. Je bent onderweg. En dat is genoeg.

Zelfheling is geen luxe, maar een revolutionaire daad van zelfverbinding.