Traject Feminine Leadership - Sessie 1

Eerste ontmoeting: moeder en kind, vrouw en wijze

Toen ik haar praktijk binnenstapte, werd mijn blik meteen gevangen door een gigantisch vel papier tegen de muur. Vol krabbels, lijstjes, schetsen — een visueel klankbord dat meteen resoneerde met mijn eigen manier van denken. Het voelde als thuiskomen in een ruimte waar complexiteit welkom is.

Ze begon te vertellen. Over mannelijke en vrouwelijke energie, hoe ze elkaar aanvullen. Over vrouwelijke archetypen, en hoe vrouwelijke kracht in het bekken huist. Ik voelde me al trots dat ik van mijn hoofd naar mijn hart was gezakt, maar dit ging nog dieper. Het medicijnwiel — een concept dat het cyclische van vrouwelijke energie belichaamt — kende ik nog niet. Tijd om erin te duiken.

Ze rolde een groot rond tapijt uit, verdeeld in vier kleuren: wit, geel, rood en blauw. Elk kleur stond symbool voor een seizoen, maar ook voor een fase in elke cyclus: geboorte, groei, verval en sterven. Niet alleen van het leven, maar ook van een project, een idee, een maandcyclus. Alles is beweging. Alles is cyclisch.

Na een korte visualisatie mocht ik rondwandelen op het tapijt. Ik begon bij geel en sprak intuïtief vanuit mijn buik. Loslaten, vertrouwen. Tot ik bij wit kwam. Ik zei: “Ik zie mezelf spelen in de sneeuw met mijn zoontje.” Vrolijkheid. Maar ze keek me aan en zei: “De energie klopt niet.” Ai.

Mijn hoofd schoot in schoolmeisjesmodus. Paniek. Zoeken naar het ‘juiste’ antwoord. Maar toen gebeurde het: mijn aandacht daalde door mijn lichaam. Mijn weten werd voelen. “Rust, stilte… ik ben alleen, maar omringd door mijn voorouders. En het is goed.” Het kwam van een plek die ik nog niet kende. Mijn hoofd had iets totaal anders geproduceerd dan mijn buik. Hoe dan?

Dat moment — het zakken van mijn aandachtspunt — was een gamechanger. Maar het meest aangrijpende moest nog komen.

Ik heb altijd mijn innerlijk kind gekoesterd. Het is mijn grootste energiebron geweest, samen met het geloof dat alles mogelijk is. Mijn zoontje heeft een mama die even zot kan doen als hijzelf. Maar diep vanbinnen wist ik: hij heeft ook een moeder-moeder nodig. En die kon ik hem niet genoeg geven. Ik probeerde, maar het voelde gekunsteld. En ja, die energiebron van het innerlijk kind bleek niet onuitputtelijk. Burn-out, hallo.

Toen ik contact maakte met de witte, stille vlakte en Annelies uitlegde dat dit de wijze vrouw in mij vertegenwoordigde, gebeurde er iets magisch. Het kind en de wijze vrouw in mij keken elkaar voor het eerst in de ogen. Er was alleen liefde. Acceptatie. Het voelde alsof mijn yang eindelijk zijn yin had gevonden. Tranen rolden. Het was zó mooi.

Wat een intense kick-off. En dit was nog maar de eerste sessie.