Retraite 'Land aan Zee' -

Land op jouw Ritme

Tot voor kort had ik er nooit aan gedacht om een reis voor mezelf te plannen. Voor Yoran geboren werd, was ik zelfs nooit langer dan twee dagen van huis — tenzij ik snel terug kon om de diertjes te verzorgen. Dus ja, het was spannend toen ik in mijn eentje vertrok naar Zeeland.

Maar al snel bleek: ik was niet de enige met gezonde stress. Een groep van zo’n twintig mensen, tussen de 20 en 62 jaar, had deze retraite geboekt omdat ze op zoek waren naar iets. Sommigen wisten precies wat, anderen zaten midden in een overweldigende levensfase en wilden gewoon helderheid. Een adempauze. En dat was exact wat het werd.

Lieselotte, de eigenares, ontving ons met open armen, samen met haar stafleden en vrijwilligers. We konden meteen landen.

Een plek waar de tijd stil lijkt te staan  

Het domein was prachtig. Een oude hoeve, omgetoverd tot een paradijs. De kamers waren sober — monnikstyle — maar de omgeving luxueus: twee sauna’s, een zwemvijver, een bibliotheek, een veld vol wilde planten, een bomenkring en overal knusse zithoekjes.

In de grote zaal lag voor iedereen een zacht tapijtje, een bol yogakussen en een zalige grondstoel. Ik koos mijn plekje aan de deur. In het midden lag een boeketje bloemen omringd door kaarten. We mochten er één kiezen en delen waarom. Ik koos het babyvarentje in hartvorm — groen, natuurlijk — en vertelde kort over mijn situatie: de tumor, coach zelfheling, terug aan het werk in september. De namen van de anderen onthouden ging vlekkeloos. Oef!

Verkenning en verbinding  

Na het uitpakken voelde het vreemd om op de kamer te blijven, dus ik ging op verkenning. Contact leggen voelde anders dan in de buitenwereld. Mag je hier wel grapjes maken? Gelukkig raakte ik aan de praat met Jennefer. Zij ging mee naar het avondprogramma, ik koos voor een solo-wandeling. Zonsondergang, zee, avontuur. Wat een vergezichten! De straat lag hoger dan het landschap, waardoor je een soort helikopterperspectief kreeg. Heerlijk.

Toen ik terugkwam, zag ik de groep nog in yogaposes liggen. Ik kroop vroeg in bed. Het schuldgevoel over het al dan niet meedoen aan de groepsactiviteit liet ik los... De opdracht was 'voelen wat jij nodig hebt' en dat had ik gedaan, dus opdracht voltooid.

Genieten is Genezen  

Thuis betekent dat iets anders. Geen alcohol, geen gsm buiten de kamer — ik dacht dat ik het zou missen. Maar niets was minder waar. Natuurlijk was het afkicken. En bij afkicken hoort verdwalen. Wat doe je met de tijd die je normaal vult met gewoontes? Mijmeren. Stilte toelaten. Gewoon zijn.

Er waren genoeg activiteiten: yoga, stiltewandelingen, (naakt) zwemmen, moodboards maken, schilderen, lezen, schrijven, fietsen, klankschalenbad, sauna, groepssessies,...

Een tijdloze microkosmos  

In de verte raasden vrachtwagens over de snelweg, maar hier stond de tijd stil. Geen smartphones, geen horloges, geen klokken. Soms moest iemand letterlijk gezocht worden om een activiteit te starten.

Toch ontstond er snel een groepsgeest. De heerlijke vegetarische maaltijden hielpen. Er werd gelachen, gebabbeld, afgewassen,... De onderwerpen waren verrijkend, aanvullend, voedend, hoopvol. Blijkbaar zijn er toch meer mensen die ook actief werken aan een betere wereld. Veel werd draaiende gehouden door vrijwilligers — mensen die nooit meer zijn weggegaan. Aan het einde van de vierdaagse begreep ik waarom. Hier was het leven wat je ervan maakte: vredevol samenleven en werken om de tijdloze microkosmos door de cycli van de natuur te ondersteunen en de geschenken die je ervan terugkrijgt gewoon te aanvaarden. Een heel ander soort 'Genieten is Genezen'. Een versie die ik mee naar huis wil nemen en meteen wil omruilen voor alle gin-tonics en biefstuk in de wereld.

De mini vision quest: een magisch moment  

We fietsten naar een ‘teletubbielandschap’ en zochten een plekje om drie uur alleen te zijn. Ik ging zo ver mogelijk. En vond… een gewei van een hert! Al lang op mijn verlanglijstje. Fier als een gieter!

Mijn plekje? Een eik in het midden van duinen. Schaduw, vertakkingen, perfect om in te klimmen. De eerste vraag: “Wat zegt jouw plekje over wat je nodig hebt om je veilig te voelen?” Bam. Direct raak. Alleen schrijven lukte niet — de inkt was omhoog gevloeid door de warmte. Dus ik ging creatief aan de slag. Ik versierde mijn gewei met bloemetjes en gekrulde grasjes. En toen… een roedel herten die voorbij schoot. Wauw. Nog een geschenk.

Zien en gezién worden   - Geven en Ontvangen

Terug bij Land aan Zee doken we in de zwemvijver en bespraken in groepjes onze ervaringen. Ik deelde mijn verhaal, inclusief mijn onzekerheid over mijn zaak. Even twijfelde ik om mijn Grote Missie te delen, maar toen ik het deed, kwam het er vol vuur uit: alternatieve geneeskunde op de kaart zetten — beleidsmatig en minstens op nationaal niveau. Het voelde alsof ik een sprookje aan het vertellen was en had schrik dat ze mijn missie als onrealistisch zouden zien, maar het vlam sloeg over en de steun was groot.

Daarna moesten we ons omdraaien terwijl de anderen positief over ons ‘roddelden’. Wat ze zeiden raakte me diep. “Zeer krachtig… Ze ziet dingen in mensen die anderen niet zien… Ze heeft het in zich om een kamer binnen te lopen en te zeggen ‘zo en zo moet het’ — en mensen zouden luisteren.” Tranen. Is dat hoe mensen mij zien? Wauw. Geven gaat me gemakkelijk, maar ontvangen vind ik heel moeilijk.

Bij het afscheid kreeg ik een gelijkaardige boodschap mee van iemand die niet in het groepje van drie zat: “Jij hebt een zeer krachtige energie. Bijna zoals een vuurspuwende draak — maar dan op de meest positieve manier, waarbij het vuur energie is." Met die woorden stapte ik in mijn auto. Geen laatste afscheid. Ik zou het niet droog kunnen houden en had geen energie meer om mijn emoties te bedwingen.

Land aan Zee: een geschenk aan mezelf  

Een magische plek. Een prachtige groep mensen. Een tijdloze microkosmos van zielen die zoeken — en vinden; wat ze zochten, maar ook wat ze niet zochten. Vier dagen Land aan Zee… het mooiste geschenk dat ik mezelf kon geven.

Leuke quote die ik opschreef: "Wat voor jou bedoeld is, zal niet aan je voorbij gaan."

Ik gun het iedereen om deze bijzondere plek te mogen ervaren!

Klik hier voor de website van Land aan Zee:

Home | Land Aan Zee