Traject Feminine Leadership

🌿 mijn ontmoeting met Annelies (Coaching Up)

Toen ik Annelies ontmoette bij ToBe, voelde ik meteen: “Wij zien elkaar nog terug.” Misschien was ik voor haar één van de vele gezichten die dag, maar zij bleef mij bij. Haar energie, haar uitstraling, haar verhaal… alles resoneerde. Ze deelde nog naamkaartjes uit met een oude titel, maar haar hart had al een nieuwe richting gekozen. Dat raakte me.

Mijn belofte om haar opnieuw te ontmoeten was dan ook oprecht.

Toch gingen er maanden voorbij voor ik haar naamkaartje weer vond. Ik schreef haar: “De tijd is rijp om af te spreken.” En dat was het ook. Ondanks het feit dat mijn tumor 1,5 cm gegroeid was, wist ik dat ik terug moest gaan werken. Maar de chaos van het ziekenfonds en de onzekerheid over mijn bijberoep duwden me richting opgave. Mijn droom als coach leek te vervagen.

De rekeningen bleven komen, terwijl ik mijn klanten moest doorverwijzen naar concullega’s. Mijn digitale aanbod liep stroef, hoe hard ik er ook in investeerde. En als moeder voelde ik me tekortschieten. Mijn zoontje zei: “Ik ben al verdrietig sinds ik een baby was.” Woorden die sneden, zeker uit de mond van een vierjarige.

Alsof dat nog niet genoeg was, kwam de vader van ons kind niet opdagen op de rechtbank. Het dossier ging naar de jeugdrechtbank, met kans op een bewindvoerder. Alles wat betekenis gaf aan mijn bestaan leek te imploderen.

🌀 In het diepe springen

Mijn gebruikelijke “ik zal dat varkentje wel eens wassen”-attitude hield me niet langer boven water. Ik bevond me op onbekend terrein: sociale wetgeving, rechtsspraak, fiscale regels… Normaal zou ik studeren tot ik een actieplan had. Maar nu was het teveel. Mijn energie was oppervlakkig, mijn fundamenten brokkelden af.

Ik moest dieper graven. Niet langer weten, maar voelen wat nodig was. Ik moest op zoek naar mijn vrouwelijke oerkracht — iets wat ik als klein meisje al had afgewezen. Vrouwelijkheid voelde toen als zwakte, niet als bescherming.

🚶‍♀️ Wandelen naar heling

Tijdens ons kennismakingsgesprek — een wandeling vanaf de stadsboerderij in Turnhout — deelde ik mijn verhaal met Annelies. Haar traject raakte me. Het voelde vreemd om met mijn vrouwelijke kant aan de slag te gaan, maar ik wist: dit is wat ik nodig heb om verder te kunnen.

Een paar dagen later kreeg ik haar trajectplan en prijsofferte. Niet goedkoop, maar de belofte erachter was onbetaalbaar. Dus ik sprong. In het diepe. Richting heling. Richting mezelf.