Feminine Leadership (Coaching Up) - Sessie 3

De vleermuis en de fluit

Het zonnetje was erbij, dus we nestelden ons in twee witte stoeltjes onder een grote eik in de tuin. Of het bewust zo gekozen was weet ik niet, maar de stoeltjes waren lager aan het staartbeentje — perfect om letterlijk ‘in de aarde te duiken’.

Annelies nodigde me uit om mijn ogen te sluiten. “Alles leeft,” begon ze met haar zachte visualisatiestem. De eik werd onze gids. “Hij is even hoog als hij diep gaat,” zei ze, en we daalden via zijn wortels steeds dieper de aarde in. Tot aan de gloeiende kern. Haar sjamanentrommel klonk als de hartslag van Moeder Aarde zelf.

Daar, in de lava, mocht ik mijn klanken maken. Ruwe, diepe oerklanken… maar wat er in mij opkwam was een toon zó hoog dat ik hem niet kon nabootsen. Misschien kon ik hem fluiten? Maar dat voelde niet ‘oer’. Ik wist niet wat ik ermee moest. Annelies voelde het waarschijnlijk aan, want we gingen een laagje terug omhoog. Naar een gitzwarte wereld.

“Zie je iets?” vroeg ze. En of ik iets zag… Een donker bos. Een opening tussen de bomen in de vorm van een vleermuis en daarachter de lucht. Schemerwolken met een zon erachter. “De vleermuis komt naar je toe. Wat zegt hij? Wat geeft hij?” vroeg ze. En daar was hij al: “Kom, volg mij. Hier kan je ademen,” zei hij, en wees naar de open plek. Daarna gaf hij me een fluit. Ik wilde er een pen van maken — iets vertrouwds — maar dat lukte niet. Het bleef een fluit.

Wat betekent een vleermuis voor mij?   Ik dacht aan mijn kindertijd. Vleermuizen achter de klapvensters van het kasteeltje van mijn grootouders. De mastentop in een handdoek gooien in Retie bij moeke. En mijn zoontje, die dol is op vleermuizen. Alleen maar warme herinneringen. Voor ons is de vleermuis wat de uil voor anderen is: een boodschapper van wijsheid, over generaties heen.

En de fluit?   Geen idee. Maar je moet kunnen ademen om te fluiten. Misschien zit daar iets. En toen kwam die hoge toon van de aardkern terug. Ik besefte: ik heb de fluit nodig om die toon te kunnen spelen.

We klommen terug omhoog naar onze wereld. Daarna legde Annelies zeven tekeningen van vrouwen op het gras. Elk vertegenwoordigde een archetype.

Ik koos ‘The Sage’. Wijsheid. Salie.

Tintelingen in mijn onderarmen — de plek waar ik altijd mijn neptattoovlinders zet. Essentieel bij het voortbewegen in dichte natuur of in het donker. Mijn favoriete terrein.

Groen trekt me altijd aan. De vrouw droeg een groen heksenkleed. Naast haar lagen boeken, overgroeid met klimop. Verloren kennis. In de hoek zat een uil. Meteen dacht ik weer aan de vleermuis.

En toen kwamen de woorden: “Er is een lijn tussen mij en de voorouders. Ze was er altijd al, maar is nog niet geactiveerd. Vergeten en verloren kennis over hoe de natuur ons kan helpen — en wij haar — ligt te wachten op overdracht. Als ik de fluit leer bespelen op de open plek, zal ik gehoord worden. De fluit heeft een soort ‘rattenvanger van Hamelen’-effect. De toon die ik hoor is het begin van een oeroud liedje dat verder gespeeld wil worden.”

Kippenvel. Bij ons allebei.

Op de terugweg naar huis stopte ik in Retie. Moeke is er niet meer, maar het buitenverblijf is nog in de familie. Op het toilet hangt een reeks foto’s. Op ooghoogte: moeke aan het kampvuur, met een brede lach. Ze keek me recht aan. Het voelde alsof ze echt daar was. Haar kracht was zó voelbaar. Een prachtig moment.