Feminine Leaderschip (Coaching Up) - Sessie 2
- coachzelfheling
- 15 aug 2025
- 3 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 3 sep 2025
Sessie 2: Het medicijnwiel als kompas voor mijn zaak
We starten de sessie met een kaartlegging. Gewoon even inchecken. Annelies nodigt me uit om twee kaarten te trekken en te vertellen wat ik zie of voel. En zoals altijd: mijn hoofd denkt, mijn buik weet. Dus ik zeg gewoon de woorden die intuïtief in me opkomen. Gewoon voor de hilariteit wil ik het met jullie delen...

Kaart 1 Een man staat voor een keuze. Gouden potjes met kleine mensjes erin. Uit één stroomt water — vruchtbaarheid? Uit een ander komt een slang. Kundalini-energie, denk ik meteen. En dan die vleermuisvleugel… mijn grootouders flitsen door mijn hoofd. Wat een mix.

Kaart 2 Een hart dat vertrappeld is, maar hij weet het zelf nog niet. Twee handen reiken elkaar een diamant aan. Liefde. En dan een vliegende puppy in een kom — of klankschaal? Die stijgt naar de hemel. “Verlies je energie, verlies je macht,” fluistert iets in mij.
Daarna moest ik iets uit de natuur meenemen dat ik associeer met mijn feminiene energie. Geen seconde getwijfeld: een steen. Maar wel een elegante, ronde.
Die mocht ik intuïtief plaatsen op het medicijnwiel: geel, rood, blauw, wit. Ik daalde weer in mijn lichaam — zoals ik vorige keer had geleerd — en koos wit. Rust. Wijsheid. Mijn feminiene kracht.
Wat bleek? Annelies had al een afbeelding van een vrouw in het witte vlak gelegd. Ze glimlachte toen ik mijn steen daar neerlegde. “Kijk eens naar de afbeelding en waar die ligt,” zei ze.
Daarna legde ze uit hoe het medicijnwiel ook gebruikt kan worden om te voelen waar je met een project zit:

Kleur | Fase | Betekenis |
Geel | Start | Nieuwe ideeën, zaadjes planten |
Rood | Groei | Volle bloei, actie, zichtbaarheid |
Blauw | Transformatie | Herfst, oogst, afscheid, koerswijziging |
Wit | Einde | Loslaten, afronden, rust |
Ik mocht het wiel aflopen en voelen waar mijn zaak zich bevindt. Rood voelde benauwd. Wit? Was mijn zaak dood? Nee… ik liep verder. En toen: blauw. Ja. Dat voelde goed. Maar ook spannend. Want blauw betekent verandering. “Ben ik in transformatie? Of negeer ik de signalen dat het nooit zal lukken?” vroeg ik me hardop af.
Ik dacht aan mijn 1:1 sessies. “Moet ik die terug opstarten? Maar ik voel me geen ‘coach-coach’," bekende ik. “Waarom niet?” vroeg Annelies. “Omdat ik geen proper Nederlands spreek,” flapte ik eruit. Ze schoot in de lach. En ik ook. Wat een oppervlakkig argument eigenlijk. "Je moet toch een beeld hebben in je hoofd van hoe een coach er dan uit behoort te zijn of zich gedraagt?" vraagt Annelies. Even denken...
Ik visualiseerde alle coaches die ik kende. En bij elke eigenschap dacht ik: “Zo ben ik niet.” Dus als ik terug 1:1 sessies doe, krijgen ze gewoon mij. Punt. Misschien maakt dat de match juist makkelijker.
Ik vertelde over het traject dat ik aan het uitschrijven ben in boekvorm. Een uitgeverij toonde interesse, maar ik moest 240 pagina’s reduceren tot 40. En de afbeeldingen moesten eruit — tenzij ik schriftelijke toestemming kreeg. Of… ik kon het in eigen beheer uitgeven. En daar, op dat medicijnwiel, voelde ik het potentieel van die optie. Sprankelend. Vrij. Mijn buik zei: ja!
We sloten af met één laatste opdracht: “Welke energie heb je nodig om je zaak te doen slagen?” Ik daalde nog één keer in mijn lichaam, liep het wiel af… en landde met één voet in wit, de andere in geel. Jep. Dat is ‘m.
Mijn innerlijk kind (geel) en mijn wijze vrouw (wit) moeten samenwerken. Dat kind zit al heel mijn leven aan het stuur — met bakken energie en enthousiasme! Maar zoals mijn moeder altijd zegt: “Je loopt jezelf weer voorbij.” En ja, dat is de rode draad in al mijn projecten. Nu heb ik eindelijk een oplossing. Hoe ik het praktisch ga aanpakken? Geen idee. Afwisselend achter het stuur? Samen? Reminder zetten voor een regelmatige 'switch'?
Wat ik wél weet: ik heb connectie gemaakt met de wijze vrouw in mij en moet haar een actievere rol geven. Maar voorlopig laat ik ze maar even acclimatiseren. Ik hoop dat ze snel haar plekje vindt in de geordende chaos van mijn 'I can do it all!'-mindset. 😉
Op weg naar huis was ik verbaasd over de veelzijdige werking van een simpel tapijt met 4 kleuren.

Opmerkingen